işte bu..

hayatta bazen öyle şeyler olur ki anlamsız ve mantıksız...ne yapacağımızı bilemeyiz ama o ordadır olmuştur bir kere.kendimizi boşlukta hissederiz ne olduğunu anlamaya çalışırız ama asla başarılı olamayız.bazen ne yaparsak yapalım herşey tam tersine işler.bütün kapılar yüzümüze kapanır ve kendimizi bir çıkış yolu ararken buluruz.bunun ne olduğunu anlayamayız sanki hatırlar gibi oluruz ama birden bire herşey en başa dönüverir.bazen cehaletin mutluluk olduğunu düşünüyorum.çünkü bazı şeyleri bilmeden yaşamak çok kolay gelir yada diğer insanların bizim bildiklerimizi bilmeden rahat yaşadığını görünce cehaletin mutluluk olduğu kanısına varabiliriz.bir anda herşeyin bizim için yada bizim hiçbir şey olduğumuz fikrini düşünürüz.Niye böyle olur?Hiç düşündünüzmü?Herşeyi neden,niçin,nasıl diye sorgulamak ve asla tatmin olamamak...Aldığımız cevapların bizim için yetersiz kalması...ve o andan sonra neye inanacağımızı bilememek ve kendimizi kaybetmemiz....